लघुकथा
-कृष्ण बजगाईं
अचानक बिकटपुर गाउँमा दैवी प्रकोपले ठूलो क्षति पुर् यायो । िसंगै डाँडो घिउ पग्लिए झैं पग्लिएर गाउँलाई छोप्यो । र बाँकि गाउँसँगको सम्बन्ध बिच्छेद गरायो ।
मानिसहरु जिउँदै पुरिए त्यहाँ । घाईते र अंग-भंग भएकाहरुको बचाउ …बचाउ…गुहार… अईया… आत्था…आदिको आर्तनाद टाढासम्म सुनियो । छिमेकि गाउँलेहरुले त्यो दैवी विपत्ति बेलैमा थाहा पाए ।
सहयोग र उद्धारका लागि तत्कालै छिमेकी गाउँबाट मानिसहरु आए । तर त्यस गाउँमा प्रवेश गर्नलाई रोकियो । “यो गाउँ हाम्रो मुक्ति क्षेत्र हो । यहाँका सम्पूर्ण कार्य हाम्रो नीति निर्देशनमा चल्छ । यहाँ जे गर्नु पर्ने हो हामी बैठक बसेर निर्णय गर्दछौं । हाम्रो क्षेत्रमा प्रवेश गर्ने तपाईंहरुलाई अनुमति छैन ।”
“त्यहाँ जतिसक्दो चाँडो सहयोग र उद्धारको जरुरत छ । निर्णय गरुाजेलमा ढिलो हुन्छ” - गाउँलेहरुले प्रतिवाद गरे । “हाम्रो आदेशको अवज्ञा गर्नेलाई हाम्रो कानुन अनुसार कार्यवाही गर्दछौं ।” बन्दुकको भाषा बोले उनीहरुले ।
गाउँलेहरु अर्को बाटोबाट त्यस गाउँमा प्रवेश गर्न भनि िहंडे । त्यहाँ पनि प्रवेश गर्नलाई रोकियो ।
“यो गाउँ हाम्रो निगरानीमा छ । त्यहाँ जे जस्तो काम गर्नु पर्ने हुन्छ हाम्रो निगरानीमै हुन्छ । हामी माथिको आदेश पर्खेर बसेका छौं । हाम्रो आदेश बेगर कसैलाई त्यहाँ जाने इजाजत छैन । जर्वजस्ती गरेमा गोली चलाउने आदेश छ हामीसँग ।”
“मर्ने त मरिहाले तर अंग-भंग र घाईते भएकाहरुलाई बचाउन त सकिन्छ नि । त्यहाँ तुरुन्त मानवीय सहयोगको खाँचो छ” -गाउँलेहरुले शाहस झिकेर बोले । जवाफ सकिन नपाउँदै बन्दुकले निशाना लगाई सकेको थियो । यन्त्रवत् खडाभए सबैजना ।
बचाउ… बचाउ… गुहार… अईया … आत्था…मरे… चित्कार आइनै रह्यो । सबैजना पर्यटक जस्ता भएर रमिता मात्र हेरिरहे ।
साभार: नेपालीपत्र
