लघुकथा
-कृष्ण बजगाईं
शहरको ब्यस्त चौकमा दुईजना ब्यक्ति बिच झगडा पर्यो । झगडा हात हालाहालको थियो । आसपासका पसलेहरु तथा बटुवाहरु बडो रमिते भएर हाँसो छोड्दै थपडि बजाउँदै मनोरंजन लिइरहेका थिए । रमितेहरुको भीड थपिदै थियो । कसैले पनि छुट्रयाउने कोशिस गरेनन् मात्र मनोरंजन लिइरहे ।
ती दुईको झगडामा किन मानिसहरुले मनोरंजन लिएका रहेछन् भन्दा त एउटा पागल जो दिनभर चोक वरपर डुल्दथ्यो । फ्याँकेका सडेगलेका खानेकुरा खान्थ्यो । बेला-बेलामा के हुँदोरहेछ कुन्नी चोकमा उभिएर हाउभाउ देखाई विभिन्न अभिनय गर्दथ्यो । अर्को झगडिया थियो लाटो । जो उहि पागल छेउ भएर कतै जाँदै थियो । पागलले चोकमा विभिन्न हाउभाउ देखाउँदै थियो , लाटोलाई लागेछ आफूलाई जिस्क्याइरहेछ । उसले सरासर गएर पागललाई पिट्न थाल्यो । त्यतिकैमा झगडा सुरु भएको रहेछ ।
यसैबीच भीड र होहल्लाका कारण पुलिसहरु आईपुगे । पुलिसले ती झगडियालाई समातेर लैजान थाल्यो । भीड झन् हाँस्न थाल्यो । भीडका एक ब्यक्तिले पुलिसलाई भने - “हैन यी त पागल र लाटा हुन् कहाँ लैजान लाग्नु भा’ को ?”
पुलिसले झोंक्किदै भने - “के ठान्नु भा छ तपाईंहरुले पुलिसलाई ? पुलिस लाटो हुन्छ ? बहुलाएको हुन्छ ? यिनीहरुलाई सजायँ दिन प्रहरी चौकीमा लैजादैछु ।”
कति चाँडो प्रहरी चौकी भित्र पुर्याइए ती दुईलाई । पुग्नेबित्तिकै सबैभन्दा पहिले प्रहरीले उनीहरुको गोजी छाम्दै थियो ।
साभारः भावना त्रैमासिक, धरान
