लघुकथा
-कृष्ण बजगाईं
अचानक अति राम्री एक युवतीको मृत्यु भयो । मृत्युलाई लिएर विभिन्न चर्चा-परिचर्चा चल्न थाल्यो । बाहिरी मान्छेको दवाबमा पोष्टमार्टम गराइनु पर्ने भयो । डाक्टरले मृत युवतीको शवलाई पोष्टमार्टमका लागि भित्री कोठामा लगे ।
बाहिर मृतकका आफन्त शुभ-चिन्तक लगायत रमितेहरुको भीड जम्मा हुनथाल्यो । “यस युवतीले आत्महत्या गरेको हुनुपर्दछ”- भीडको एउटा टाउको बोल्यो । हैन यिनको हत्या गरिएको हो”- भीडको अर्को टाउको चल्यो । “मृतकको आत्माले शान्ति पाउँदैन त्यसरी नभन । यिनलाई त भगवानले टपक्क टिपेर लग्या हो । कस्तो राम्रो मरण”- बूढो टाउकोले सहानुभूति प्रकट गर्यो । त्यसैबीच एउटा अराजक टाउकोले घोषण गर्यो- “यो केटीमाथि बलात्कार भएको छ ।” त्यसपछि भीडका सबै टाउकाहरु बाेल्न थाले- “बलात्कारीलाई फाँसी दे…… फाँसी दे……फाँसी दे……!
पोष्टमार्टमको रिपोर्ट लिएर डाक्टर भीड नजिक आइ रिपोर्ट सुनाउँदै थिए । उता भीड चिच्याउँदै नारा लगाउन थाल्यो-बलात्कारीलाई फाँसी दे……फाँसी दे……फाँसी दे……! डाक्टरले कड्केर भने- “रिपोर्ट सुन्नुहोस…!” रिपोर्ट भनेपछि भीड अलि शान्त भयो । डाक्टरले भन्न सुरु गरे- “मृत्यु पश्चात चािहं यस युवतीको बलात्कार भएको छ ।” भीड फेरि चिच्याउन थाल्यो- “बलात्कारीलाई फाँसी दे…! फाँसी दे…! फासी दे……!”
“चुप लाग्नोस् ! त्यो बलात्कारी तपाईहरु हो”- डाक्टर कड्के । “कसरी ?”- भीडले सोध्यो । “ह्दयगति बन्द भएर मरेकी युवतीको मृत्युलाई तपाईहरु व्याख्या-अपव्याख्या गरी उनको ईज्जतमाथि जो बलात्कार गरिरहनु भएको छ”- डाक्टरको कुरा सुनि भीडका टाउकाहरु शरमले निहुरिए । भीड क्रमशः घट्यो ।
साभार ः सुभारम्भ, काठमाण्डौं
