लघुकथा
-कृष्ण बजगाईं
सित्तैमा……सित्तैमा……! आउनुहोस् हजुर सित्तैमा एकभारी दाउरा लैजानुहोस । राम्रो सुकेको दाउरा छ सित्तैमा लैजानुहोस् ।
शहरमा अघिल्लो दिनदेखि दाउरा नबिकेर निराश भई बसेको दाउरेले दाउरा बेच्ने जुक्ति निकाल्यो । सित्तैमा दाउरा पाईने खबर सुन्नासाथ मानिसहरुको भीड जम्मा हुन थाल्यो ।
भीडको एउटा मान्छेले भन्यो- “खै यो दाउरा म लैजान्छु ।” तत्कालै भीडको अर्को ब्यक्तिले प्रतिरोध गर्दै भन्यो- “यो दाउरा त मैले लैजान पाउनु पर्छ । सित्तैमा दाउरा भन्ने कुरा सबैभन्दा पहिले मैले सुनेको हुँ ।” दाउरा सित्तैमा लैजान भीड तँ छाड म छाड गर्दै थपिदै गयो । भीडको अर्को एउटा खाईलाग्दो मान्छे चिच्यायो- “यो दाउराको पहिलो हकदार मै हुँ । यसले हिजै म कहाँ दाउरा बेच्न ल्याएको थियो । पच्चीस रुपैयाँ दामसम्म लगाएँ तर तीस रुपैयाँ भन्दा यता छाड्दै छाडेन । आज त सित्तैमा दिदैरहेछ । खै छाड्नोस ।” उसले दाउराको भारी समात्यो ।
“तीस रुपैयाँ दिएर लानोस हजुर”-दाउरेले भन्यो । “के भन्छ यो ? अघि सित्तैमा दिने भन्या हैन ” मोटे मान्छेले आश्चर्य प्रकट गर्यो । “हजुर सित्तैमा त हो नि मैलॆ त दाउरा बोकेर ल्याएको ज्याला मात्र मागेको हो । तपाई नै भन्नुहोस त ५/६ किलोमीटर टाढाबाट एक भारी सामान बोकेर ल्याउनु पर्यो भने तीस रुपैयाँ भन्दा कम ज्यालामा कसले बोकेर ल्याउँछ ? मैले त दाउरा बोकेको ज्याला मात्र मागेको हुँ दाउरा त सित्तैमा हो िन” -दाउरेले भन्यो । उसको यस्तो कुरा सुन्नासाथ भीड क्रमशः घट्यो ।
साभार ः भावना त्रैमासिक, धरान
