लघुकथा
- कृष्ण बजगाईं
“यसपटक त म उधारो दिनै सक्दिन । पहिलेकै उधारो तिर्न बांँकि छ ।” पसलेले रिसाउँंदै भन्यो । “हैन हजूर यो अन्तिम उधारो हो । भरदिन रित्तो पेट खान एक गेडो अन्न छैन रातभर उँडुस - उपिँयाले सुत्न दिदैनन् । उपाय त निकाल्नै पयोै्र ।”उसले हात जोडेर विन्ती गरी ।
पसलेले पुरानो उधारो चुक्ता हुने आशमा विषालु किटनाशक औषधी उधारोमै दियो । उनी औषधी बोकेर डेरा तिर लागिन ।
भोलीपल्ट कसैको आत्महत्याको खवर टोल छिमेकमा तुरुन्तै आगोझैं सल्किहाल्यो । मानिसका भीड सागरझैं बढेर आयो । एउटी असहाय गरिव महिला र उनका दुई सन्तानको सामूहिक आत्महत्याले सवैको मन रुवायो । भीडका सवैले दुःख व्यक्त गर्न थाले ।
“सहिदका परिवारले खान नपाएका कारण आत्महत्या गर्नु पर्यो । सरकारलाई लाज लाग्नुपर्ने हॊ ।” एक बिपक्षी पार्टीका कार्यकर्ताले आक्रोस पोखे ।
“खान नपाएर त होईन होला । नत्र म सरकारलाई भनेर व्यवस्था मिलाई दिन्थे नि ।ू सत्तापक्षका कार्यकर्ताले आफ्नो पहुँचको ब्याख्या गरे ।”
“दुई न्ािर्दोष बच्चाको के अपराध थियो र आफूसँगै मारी । पाल्न नसक्नेले जन्माउनु हुँदैन थियो ।” भीडका एकजनाले दर्शन छाँटे ।
भीडका प्रत्येक मानिसका आ-आफ्नो तर्क र विचार जे भएपनि सामूहिक आत्महत्याप्रति सबैले दुःख प्रकट गरिरहेका थिए । त्यस भीडमा सबै भन्दा बढी दुखी देखिन्थे उही पसले, आफ्नो उधारो डुबेकोमा ।
