लघुकथा
-कृष्ण बजगाईं
मन्त्रीज्यूले केही दिन यता जुत्ता लगाएर िहडेपछि अनौठौ आवाज आएको महशुस गर्नु भो ।
त्यसो त नयाँ जुत्ता केही दिन चँुइकिने अलि अप्ठेरो हुने वा कतै समाउने हुन्छनै । तर त्यो त केही महिनै भइ सकेको थियो । त्यो आवाजको बारेमा आफैलाई भ्रम भएको हो कि जस्तो पनि भयो । तर उहाँले धेरै पल्ट उही आवाज सुन्नु भो ।
मन्त्री हुने हल्ला पत्रिकामा छापिने बित्तिकै जुत्ताको अर्डर गर्नु भो । त्यसो त मन्त्रीज्यूको खुट्टालाई मिल्ने जुत्ता बजारमा किन्न पाईदैन नयाँ अर्डर गर्नु पर्दछ ।
मन्त्री भएको खवर रेडियोबाट सुन्नु भो । दौिडंदै जुत्ता अर्डर गरेको दोकानमा पुग्नुभो । र लगाई रहेको चप्पल त्यहीं छाडी जुत्ता कसेर िहंडिहाल्नु भाथ्यो ।
जुत्ता त साह्रै सजिलो थियो । कतै खाँदैन थियो । तर जब जब जुत्ता लगाएर िहंड्नु हुन्थ्यो तब तब दुःख चित्कार पींडाको आवाज आएको अनुभूति हुनथाल्यो मन्त्रीज्यूलाई केही महिना यता ।
केही समयपछि त्यस जुत्ताको रंगमा पनि परिवर्तन आएको देख्नथाल्नु भो । मन्त्रीज्यूले त्यसमा पालिस दलेर खुव चम्काउनु भो । जति जति जुत्ता टल्किदै जान्थ्यो दुखी पिडीत र गरिबका ख्याउटे अनुहार झन् प्रष्ट देख्न थाल्नुभो जुत्तामा ।
पीडाका आवाज सुनिरहनुभो विम्व देखिरहनुभो । यस्तो आश्र्यजनक घटनाका बावजुद पनि मन्त्रीज्यूले त्यो जुत्ता लगाउन छाड्नु भएन । किनकि जुत्ता साहै सजिलो थियो ।
केही महिना यता थोत्रो जुत्ता लगाएको दुखी युवक मन्त्री क्वार्टर र मन्त्रालयमा धेरै पटक धाईरहेको देखिन्थ्यो, एक जोर जुत्ताको भुत्तानि पाउन ।
साभार ः अभिव्यक्ति द्धैमासिक, काठमाण्डौं
